Minimuminvestering voor het E-2-visum 2026: hoeveel geld hebt u echt nodig?

Is er een minimuminvestering voor het E-2-visum?

Nee. Er is geen wettelijke minimuminvestering voor het E-2 Treaty Investor-visum. De beoordelingsrichtlijnen van het State Department, 9 FAM 402.9, stellen onomwonden dat geen vast bedrag in dollars een minimuminvestering vormt om als “substantieel” te gelden. Ook de Immigration and Nationality Act en de regelgeving in 8 CFR 214.2(e) noemen geen bedrag. Elk bedrag dat u op een website leest, is een schatting, geen regel.

Wat de wet in plaats daarvan vereist, is een substantieel bedrag aan kapitaal, onherroepelijk vastgelegd en risicodragend, in een echte, draaiende Amerikaanse onderneming die u ontwikkelt en leidt, en die voor ten minste 50 procent in handen is van onderdanen van uw verdragsland. Voor lezers in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland is aan de nationaliteitsvoorwaarde voldaan: alle drie de landen hebben E-2-verdragen met de Verenigde Staten, in werking sinds respectievelijk 14 juli 1956, 27 mei 1931 en 8 november 1855. Hetzelfde geldt voor Italië en Turkije, naast vele andere verdragslanden. Onze E-2-gids voor Duitsers, Oostenrijkers en Zwitsers behandelt alle voorwaarden, consulaten en gezinsregels; dit artikel richt zich op één vraag: hoeveel geld is genoeg.

Duitse lezers zoeken vaak op “E2 Visum Mindestinvestition”, en Italiaanse lezers op “visto E2 investimento minimo”. Het eerlijke antwoord is in elke taal hetzelfde: het bedrag hangt af van de onderneming, niet van een gepubliceerde drempel.

Wat bedoelt het State Department met “substantieel”?

Volgens 9 FAM 402.9-6(D) is een substantiële investering een bedrag dat tegelijk aan drie voorwaarden voldoet:

• het is substantieel in evenredige zin, gemeten met de evenredigheidstoets;
• het is voldoende om uw financiële betrokkenheid bij het succesvol functioneren van de onderneming te waarborgen; en
• het heeft een omvang die de waarschijnlijkheid ondersteunt dat u de onderneming met succes zult ontwikkelen en leiden.

De richtlijnen leggen het doel uit: in redelijke mate waarborgen dat de onderneming niet speculatief is, maar een succesvolle onderneming is of spoedig zal zijn, en dat de investeerder er zonder twijfel aan verbonden is. Zodra de consulaire ambtenaar aanvaardt dat uw investering substantieel is, hoeft die in het algemeen niet opnieuw te worden beoordeeld, tenzij het eigendom verandert, bijvoorbeeld door een overname.

Hoe werkt de evenredigheidstoets voor het E-2?

De evenredigheidstoets weegt de kwalificerende middelen die u hebt geïnvesteerd af tegen de totale kosten van de onderneming. 9 FAM beschrijft dit als “een soort omgekeerde glijdende schaal”: hoe lager de kosten van de onderneming, hoe hoger het percentage van die kosten dat uw investering moet vertegenwoordigen; een zeer dure onderneming kan met een lager percentage in aanmerking komen. Er zijn geen vaste percentages.

De richtlijnen geven twee voorbeelden aan de uitersten van de schaal. Een investering die 100 procent dekt van de kosten van een onderneming met opstartkosten van USD 100.000, zou normaal gesproken voldoen. Aan het andere uiterste kan een investering van USD 10 miljoen in een onderneming van USD 100 miljoen als substantieel worden beschouwd vanwege de pure omvang van het bedrag. Tussen die twee polen wordt elke zaak op basis van haar eigen feiten beoordeeld.

Hoe worden de kosten van de onderneming berekend?

De basis van de toets is de kostprijs van de onderneming, en 9 FAM definieert die verschillend voor de twee gebruikelijke situaties:

• Een bestaande onderneming die u koopt: de kosten zijn in het algemeen de koopprijs, die normaal gesproken de reële marktwaarde is.
• Een nieuwe onderneming die u opricht: de kosten zijn het werkelijke bedrag dat nodig is om de onderneming op te bouwen tot het punt waarop zij operationeel is. Dat combineert de activa die u al hebt gekocht met kostenramingen voor de aanvullende activa die de onderneming nodig heeft, onderbouwd met facturen, contracten, taxaties, accountantscontroles en vergelijkbare stukken.

Voor een franchise geldt dezelfde logica: er is geen franchisespecifieke regel, en de totale kosten van de franchise, inclusief de franchisevergoeding, de inrichting, de uitrusting en het werkkapitaal, vormen de basis voor de toets. Onze pagina over het E-2-visum met een franchise en het artikel over het kopen van een Amerikaanse franchise voor het E-2-visum leggen uit hoe dit in de praktijk werkt.

De richtlijnen merken ook op dat de kosten van een onderneming afhangen van de aard ervan. Een productiefabriek kan vele miljoenen kosten, terwijl een adviesbureau of een kleine dienstverlenende onderneming relatief weinig kan kosten. De kosten alleen beslissen niets: wat telt, is of aan alle andere E-2-voorwaarden is voldaan.

Is USD 100.000 genoeg voor een E-2-visum?

Dat hangt af van de totale kosten van de onderneming. USD 100.000 kan genoeg zijn wanneer het bedrag alle, of bijna alle, werkelijke kosten dekt om een specifieke, goed geplande onderneming te kopen of operationeel te maken, en wanneer die onderneming meer kan opleveren dan een minimaal levensonderhoud. Dezelfde USD 100.000 is waarschijnlijk niet genoeg wanneer de onderneming in werkelijkheid een veelvoud van dat bedrag kost en het verschil zou worden gevuld met geld dat niet meetelt.

Dat heeft twee praktische gevolgen. Ten eerste verlaagt een onderneming met lage kosten de lat niet: volgens de omgekeerde glijdende schaal geldt dat hoe kleiner de onderneming is, hoe dichter uw investering bij de volledige kosten moet komen. Ten tweede roept een klein bedrag een aparte vraag op, de marginaliteitstoets die hieronder wordt uitgelegd. Een onderneming die haar eigenaar slechts een bescheiden salaris betaalt, kan die toets niet doorstaan, ook als de eigenaar haar volledig heeft gefinancierd.

De juiste benadering van het bedrag is daarom omgekeerd. Begin met een geloofwaardige onderneming en haar werkelijke kosten, ga dan na hoeveel van die kosten uw eigen kwalificerende middelen zullen dekken, en toets ten slotte of het ondernemingsplan voldoende inkomen of economische bijdrage laat zien. Geen adviseur kan beloven dat een bepaald bedrag wordt aanvaard, omdat de consulaire ambtenaar of USCIS elke zaak op basis van het bewijs beoordeelt.

Wat telt mee voor de E-2-investering, en wat niet?

Niet elke euro, frank of dollar die u uitgeeft, telt als kwalificerende investering. 9 FAM 402.9-6(B) en (C) bepalen welke middelen en activa mogen worden meegeteld. De tabel vat de richtlijnen samen zoals wij ze op 17 oktober 2026 lezen.

Tellen leningen mee voor de E-2-investering?

Sommige leningen tellen mee en andere niet, en de scheidslijn is wie het risico draagt. Volgens 9 FAM 402.9-6(B) kunnen hypotheekschulden of zakelijke leningen met de activa van de onderneming als zekerheid niet meetellen, omdat u dan niet uw eigen geld riskeert: als de onderneming zelf het onderpand is, zijn de geleende middelen niet risicodragend, ook niet wanneer er daarnaast persoonlijke activa in onderpand zijn gegeven.

Daarentegen mag een lening met uw eigen persoonlijke activa als onderpand, zoals een tweede hypotheek op een woning, of een lening zonder zekerheid op uw persoonlijke handtekening, wel worden meegeteld, omdat u uw eigen activa verliest als de onderneming faalt. Voor een Duitse, Oostenrijkse of Zwitserse ondernemer kan dit van belang zijn: lenen tegen vastgoed dat u al in uw thuisland bezit, kan een kwalificerende investering financieren, terwijl een lening van een Amerikaanse bank met de onderneming die u koopt als zekerheid er niets aan toevoegt. Financiering door de verkoper bij een overname vraagt om dezelfde analyse, en moet worden beoordeeld door de onafhankelijke, erkende Amerikaanse immigratieadvocaat die uw zaak voorbereidt.

Telt vastgoed mee voor het E-2-visum?

Vastgoed telt alleen mee wanneer het deel uitmaakt van een echte en actieve onderneming. 9 FAM 402.9-6(C) sluit passieve speculatieve investeringen uit die worden aangehouden voor een mogelijke waardestijging, en noemt onbebouwde grond als voorbeeld. Grond aanhouden in de hoop dat die in waarde stijgt, is een passieve speculatieve investering en telt niet mee; een huis dat u koopt om in te wonen, dient persoonlijke doeleinden en wordt normaal gesproken niet als onderdeel van de investering behandeld, wat uw advocaat op basis van de feiten bevestigt.

Vastgoed kan toch op twee manieren een rol spelen. Ten eerste maken gebouwen, grond en uitrusting die de draaiende onderneming werkelijk nodig heeft, deel uit van de kosten van die onderneming, en taxaties van hun marktwaarde behoren tot het bewijs dat de richtlijnen noemen. Ten tweede kan, zoals hierboven beschreven, uw bestaande woning dienen als onderpand voor een persoonlijke lening waarmee de investering wordt gefinancierd. In beide gevallen zit de investering in de onderneming, niet in het vastgoed zelf.

Elk bedrag in een E-2-zaak begint bij het ondernemingsplan, dus het bedrag dat voor u werkt, kan alleen per geval worden bepaald. Mirabello Consultancy beoordeelt uw kapitaal, uw ondernemingsidee en uw gezinssituatie, en coördineert het werk met een onafhankelijke, erkende Amerikaanse immigratieadvocaat die de zaak voorbereidt en indient. Plan een gratis consult om uw cijfers te toetsen voordat u middelen vastlegt.

Wat is een marginale onderneming volgens de E-2-regels?

Een marginale onderneming is een onderneming die niet nu of in de toekomst in staat is meer op te leveren dan een minimaal levensonderhoud voor u en uw gezin. Volgens 9 FAM 402.9-6(E) moet een E-2-onderneming meer dan marginaal zijn. Een onderneming die zulk inkomen niet kan genereren, kan toch in aanmerking komen als zij nu of in de toekomst in staat is een significante economische bijdrage te leveren, en de verwachte capaciteit moet in het algemeen realiseerbaar zijn binnen vijf jaar na de datum waarop de onderneming haar normale bedrijfsvoering begint.

In de praktijk wordt niet-marginaliteit gewoonlijk aangetoond met een geloofwaardig ondernemingsplan voor vijf jaar, de verwachte omzet en het aannemen van werknemers. Hier komen de omvang van de investering en de kwaliteit van de onderneming samen: een substantiële investering in een onderneming die alleen het salaris van de eigenaar vervangt, kan toch worden geweigerd. De richtlijnen merken ook op dat niet-geverifieerde en niet-gecontroleerde financiële overzichten die alleen zijn gebaseerd op informatie van de aanvrager, normaal gesproken onvoldoende zijn, dus het bewijs moet onafhankelijk en goed gedocumenteerd zijn.

Moet het geld vóór het E-2-gesprek zijn uitgegeven?

Het geld hoeft niet volledig te zijn uitgegeven, maar het moet onherroepelijk zijn vastgelegd. 9 FAM 402.9-6(B) aanvaardt een investeerder die “bezig is te investeren” alleen wanneer de middelen zijn vastgelegd via een echte en onherroepelijke regeling, en de investeerder dicht bij de start van de daadwerkelijke bedrijfsvoering staat. Contracten tekenen die kunnen worden ontbonden, of rondkijken naar bedrijfsruimte, is niet genoeg.

Gebruikelijke vastgelegde bestedingen zijn een getekende koopovereenkomst, betaalde inrichtingskosten, uitrusting, voorraad en het werkkapitaal dat het ondernemingsplan vereist. Wanneer de aankoop van een onderneming afhankelijk is van het visum, kan het in escrow houden van de middelen, met vrijgave zodra het visum is afgegeven, toch als een onherroepelijke verplichting worden behandeld. Middelen die vrij voor u beschikbaar blijven, of dat nu in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland of de VS is, tellen niet mee.

Waar mag het geld vandaan komen?

De richtlijnen aanvaarden kapitaal uit spaargeld, schenkingen, erfenissen, prijzengeld, leningen met uw eigen persoonlijke activa als onderpand en andere rechtmatige bronnen. De middelen hoeven niet van buiten de Verenigde Staten te komen, maar zij mogen niet voortkomen uit illegale activiteiten, en u moet aantonen dat u erover beschikt en er zeggenschap over hebt. Zorg voor een duidelijk papieren spoor: bankafschriften, koopcontracten voor activa die u hebt verkocht, documenten over schenkingen of erfenissen, en de overboekingsgegevens voor elk bedrag dat u overmaakt.

Hoe verhoudt de E-2-investering zich tot de routes naar een green card?

Het flexibele E-2-bedrag gaat samen met een duidelijke grens: het E-2 is een tijdelijk niet-immigrantenvisum, geen green card. Het eerste verblijf duurt maximaal twee jaar, met verlengingen in stappen van maximaal twee jaar zonder limiet op het aantal, zolang de onderneming aan de voorwaarden blijft voldoen, volgens de USCIS-pagina over E-2 Treaty Investors. Het leidt op zichzelf niet tot permanent verblijf.

Investeerders die vanaf het begin een green card willen, kijken naar het EB-5 Immigrant Investor-programma, dat USD 800.000 vereist in een targeted employment area of infrastructuurproject, of anders USD 1.050.000, en dat openstaat voor alle nationaliteiten: zie onze EB-5-pagina. Eigenaren van een gevestigd bedrijf in het buitenland kunnen het E-2 ook vergelijken met het L-1A-visum voor overplaatsing binnen een concern, dat helemaal geen investeringstoets kent; ons artikel over E-2 of L-1A voor bedrijfseigenaren zet die keuze uiteen. Als u van plan bent voor lange tijd te blijven, lees dan van E-2-visum naar green card: uw opties, en voor de fiscale kant van een verhuizing Amerikaanse belastingen na een verhuizing vanuit Duitsland, Zwitserland of Oostenrijk. Het overzicht van immigratie naar de VS zet elke route naast elkaar, en handelaren in plaats van investeerders lezen het best onze pagina over het E-1 Treaty Trader-visum.