Lijst van E-2-visumlanden 2026: alle 79 verdragsnationaliteiten

Welke landen komen in 2026 in aanmerking voor het E-2-visum?

Onderdanen van 79 landen kunnen het E-2 Treaty Investor-visum in 2026 gebruiken voor een nieuwe investering. De gezaghebbende lijst is de verdragstabel in het Foreign Affairs Manual van het Amerikaanse State Department, 9 FAM 402.9-10, die consulaire ambtenaren toepassen wanneer zij een aanvraag beoordelen; het State Department publiceert de lijst ook op zijn pagina over verdragslanden op travel.state.gov. Wij hebben de huidige editie van die tabel, transmittal CT:VISA-2190 van 17 februari 2026, op 12 en 13 oktober 2026 gelezen, en elke rij hieronder is eruit overgenomen.

De E-2-classificatie bestaat alleen dankzij bilaterale handels- en scheepvaartverdragen, of gelijkwaardige overeenkomsten, tussen de Verenigde Staten en elk land. Als geen enkel verdrag van die aard investeerders dekt, kan geen enkel kapitaalbedrag ervoor zorgen dat die nationaliteit voor het E-2 in aanmerking komt. Daarom komt de lijst vóór al het andere: voordat u nadenkt over ondernemingsplannen of investeringsbedragen, moet u weten of uw paspoort de deur opent. Onze pagina over het E-2 Treaty Investor-visum behandelt alle voorwaarden; dit artikel is de referentie voor de landenlijst zelf.

De volledige lijst van E-2-verdragslanden

De tabel vermeldt elke nationaliteit die vandaag een E-2-visum kan krijgen voor een nieuwe investering, in alfabetische volgorde van de Engelse landnamen, met de datum waarop de investeerdersbepalingen in werking traden en of het E-1 Treaty Trader-visum ook beschikbaar is. Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland staan er alle drie op, met het E-2 in werking sinds 14 juli 1956, 27 mei 1931 en 8 november 1855.

Een verdragsdatum verandert niets aan hoe een zaak vandaag wordt beoordeeld: een nationaliteit die al sinds de negentiende eeuw is gedekt en een die sinds 2024 is gedekt, volgen dezelfde E-2-regels. Wat per nationaliteit verschilt, is de geldigheidsduur van het visum en eventuele reciprociteitsleges, die het State Department per land vaststelt in zijn reciprociteitstabel. Wij hebben die cijfers hier niet opgenomen, omdat die tabel niet in een verifieerbare vorm kon worden gelezen; uw advocaat controleert ze voor uw nationaliteit.

Staat mijn land op de E-2-lijst?

Uw land staat op de lijst als het in de tabel hierboven voorkomt. Controleer drie punten voordat u erop vertrouwt:

• Nationaliteit, niet woonplaats. Of u in aanmerking komt voor het E-2, volgt uit het paspoort dat u hebt, niet uit waar u woont. Een Braziliaanse onderdaan die in Zürich woont, komt niet in aanmerking via Zwitsers verblijf, terwijl een Duitse onderdaan die in Dubai woont, als Duitse onderdaan in aanmerking komt.
• Het land van oprichting beslist niet. Volgens 9 FAM 402.9-4(B) is de nationaliteit van een onderneming de nationaliteit van haar individuele eigenaren. Een in Duitsland ingeschreven vennootschap die in handen is van onderdanen van niet-verdragslanden, is voor het E-2 geen Duitse onderneming.
• Bijzondere gevallen. Het verdrag met het Verenigd Koninkrijk geldt alleen voor Britse onderdanen, niet voor onderdanen van andere Commonwealth-landen. Het Deense verdrag geldt niet voor Groenland. Het Franse verdrag geldt ook voor Martinique, Guadeloupe, Frans-Guyana en Réunion, en het Nederlandse verdrag geldt ook voor Aruba en de voormalige Nederlandse Antillen.

Welke landen hebben het E-1-visum, maar niet het E-2?

Twee landen in de verdragstabel hebben bepalingen voor het E-1 Treaty Trader-visum, maar geen bepalingen voor E-2-investeerders: Griekenland, met het E-1 in werking sinds 13 oktober 1954, en Brunei, met het E-1 sinds 11 juli 1853. Griekse en Bruneise onderdanen kunnen op grond van die nationaliteit dus geen E-2-visum krijgen, ook niet met een substantiële investering. Zij kunnen in plaats daarvan in aanmerking komen voor het E-1 Treaty Trader-visum, dat substantiële, bestaande handel vereist, waarbij meer dan 50 procent van de internationale handel van de trader plaatsvindt tussen de Verenigde Staten en het verdragsland. Griekenland is het land dat het vaakst ten onrechte als E-2-land wordt vermeld, dus het loont om dit twee keer te controleren.

Het omgekeerde bestaat ook: Grenada en Bahrein hebben E-2-bepalingen maar geen E-1, en veel andere landen in de tabel, zoals Albanië, Egypte en Oekraïne, hebben alleen E-2.

Welke landen zijn gesloten voor nieuwe E-2-investeringen?

Bolivia en Ecuador staan met E-2-bepalingen in de verdragstabel, maar geen van beide staat open voor een nieuwe E-2-investering, omdat de onderliggende investeringsverdragen zijn beëindigd en alleen bestaande investeringen nog zijn gedekt:

• Bolivia: het E-2 is beperkt tot activiteiten ter bevordering van investeringen die vóór 10 juni 2012 zijn gedaan of verworven, en het recht voor die investeringen liep tot 10 juni 2022. Een nieuwe investering door een Boliviaanse onderdaan komt niet in aanmerking. Het E-1-verdrag van Bolivia, in werking sinds 9 november 1862, blijft ongemoeid.
• Ecuador: alleen Ecuadoraanse onderdanen die investeringen bevorderen die vóór 18 mei 2018 zijn gedaan of verworven, komen in aanmerking, en alleen tot 18 mei 2028. Een nieuwe investering komt niet in aanmerking. Ecuador heeft geen E-1-verdrag.

Deze twee landen zijn daarom niet meegeteld in de 79 nationaliteiten hierboven. De tabel bevat ook een historische rij voor het voormalige Joegoslavië; de opvolgerstaten Bosnië en Herzegovina, Kroatië, Kosovo, Montenegro, Noord-Macedonië, Servië en Slovenië worden afzonderlijk vermeld en zijn in onze telling opgenomen.

Is er onlangs een land aan de E-2-lijst toegevoegd?

Ja. Portugal is de meest recente toevoeging: E-1 en E-2 staan sinds 15 maart 2024 open voor Portugese onderdanen. Daarvoor kreeg Nieuw-Zeeland E-1 en E-2 vanaf 10 juni 2019, en kreeg Israël, dat sinds 1954 het E-1 heeft, het E-2 vanaf 1 mei 2019. Aan de andere kant eindigt de dekking van Ecuador voor investeringen van vóór 2018 op 18 mei 2028, en het bestaande recht van Bolivia is al in 2022 geëindigd.

Twee correcties op lijsten die nog online rondgaan: Griekenland heeft alleen het E-1, zoals hierboven beschreven, en Bosnië en Herzegovina is een E-2-land als opvolgerstaat die gebonden is aan het verdrag dat met het voormalige Joegoslavië van kracht is. De tabel wordt gewijzigd door nieuwe transmittals van het State Department, dus een lijst is slechts zo actueel als de editie waaruit zij is gelezen. De datum van onze lijst staat in het bijschrift van de tabel, en wij controleren haar opnieuw bij elke nieuwe transmittal.

Welke grote landen staan niet op de E-2-lijst?

China (vasteland), India, Rusland, Brazilië, Vietnam, Liechtenstein, de Verenigde Arabische Emiraten, Saoedi-Arabië, Qatar en Koeweit staan niet op de lijst van E-2-verdragslanden, dus hun onderdanen kunnen op grond van die nationaliteit geen E-2-visum krijgen. Voor lezers in het Duitstalige gebied is Liechtenstein het meest relevante geval: het is geen verdragsland, hoewel de buurlanden Zwitserland en Oostenrijk dat wel zijn.

Niet op de lijst staan betekent niet dat de Verenigde Staten gesloten zijn. Verschillende Amerikaanse routes staan open voor elke nationaliteit: de EB-5-green card voor investeerders, het O-1-visum voor personen met buitengewone capaciteiten, het L-1A-visum voor bestuurders en managers van een bestaand bedrijf in het buitenland, en de green cards op basis van werk. Ons overzicht van immigratie naar de VS vergelijkt ze.

Sommige investeerders hebben al de nationaliteit van een verdragsland door geboorte, afstamming of naturalisatie. De verdragsnationaliteit wordt beoordeeld op basis van het paspoort dat u voor de aanvraag gebruikt, en de onderneming moet voor ten minste 50% in handen zijn van onderdanen van datzelfde land.

Weet u niet zeker waar uw nationaliteit u brengt? Plan een gratis consult met Mirabello Consultancy en wij brengen de Amerikaanse routes in kaart die openstaan voor uw paspoort, of stel uw vragen aan Mira, by Mirabello, voor een eerste oriëntatie.

Kunnen personen met een dubbele nationaliteit hun tweede paspoort voor het E-2 gebruiken?

Ja. Iemand met een dubbele nationaliteit kan aanvragen op grond van de nationaliteit van elk van beide verdragslanden, maar een onderneming kan maar één nationaliteit hebben die in aanmerking komt. Volgens 9 FAM 402.9-4(B) moet de eigenaar kiezen welke nationaliteit hij gebruikt, en de eigenaar en alle werknemers van die onderneming met een E-visum moeten die nationaliteit hebben en zich voor alle E-visumdoeleinden die de onderneming betreffen als onderdanen van dat land presenteren. De enige uitzondering is een onderneming die in gelijke delen, 50/50, eigendom is van en wordt gecontroleerd door onderdanen van twee verdragslanden: werknemers van elk van beide nationaliteiten kunnen dan E-visa krijgen voor die onderneming.

In de praktijk is de verdragsnationaliteit het paspoort waarmee u aanvraagt, en het moet in het hele E-visumdossier van de onderneming dezelfde nationaliteit zijn. Iemand met de Duitse en de Braziliaanse nationaliteit vraagt bijvoorbeeld aan als Duitse onderdaan, en de onderneming moet in aanmerking komen als onderneming in Duitse handen.

Of u überhaupt twee nationaliteiten mag hebben, is een kwestie van het eigen recht van elk land, niet van het Amerikaanse recht. Volgens het Duitse recht verliest een Duitser die op eigen aanvraag een buitenlandse nationaliteit verkrijgt, sinds 27 juni 2024 niet langer het Duitse staatsburgerschap, omdat de vroegere regel in § 25 van de Duitse nationaliteitswet is ingetrokken (niet met terugwerkende kracht). Volgens het Oostenrijkse recht bepaalt de Oostenrijkse Staatsburgerschapswet 1985 dat het Oostenrijkse staatsburgerschap verloren gaat bij de vrijwillige verkrijging van een buitenlands staatsburgerschap, tenzij het behoud vooraf is goedgekeurd, op beperkte gronden. Volgens het Zwitserse recht heeft Zwitserland sinds 1 januari 1992 dubbele nationaliteit zonder beperking erkend. Andere nationaliteiten volgen hun eigen recht, en sommige landen laten de oorspronkelijke nationaliteit automatisch vervallen wanneer een staatsburger een andere nationaliteit verkrijgt, dus controleer de regels van uw land van herkomst voordat u handelt.

Moet de onderneming voor ten minste 50 procent in handen zijn van onderdanen van het verdragsland?

Ja. In elke E-2-zaak moeten onderdanen van het verdragsland ten minste 50 procent van de Amerikaanse onderneming bezitten (9 FAM 402.9-6(F)), en de USCIS-pagina over het E-2 stelt dezelfde eis. Aandelen in handen van personen met rechtmatig permanent verblijf in de VS tellen niet mee voor die 50 procent, ook niet als de houder ook de verdragsnationaliteit heeft. Wanneer de ene onderneming eigenaar is van een andere, kijkt de ambtenaar door elke eigendomslaag heen naar de individuele eigenaren.

De investeerder moet ook in staat zijn de onderneming te ontwikkelen en te leiden. Dat wordt normaal gesproken aangetoond met een eigendomsbelang van ten minste 50 procent, maar het kan ook worden aangetoond met operationele zeggenschap, bijvoorbeeld een leidinggevende functie of een andere vennootschapsrechtelijke constructie. Een gelijke 50/50-joint venture tussen twee partijen geeft in het algemeen elke partij zeggenschap, terwijl een gelijke maatschap van meer dan twee partners geen van hen zeggenschap geeft. Alleen een managementtitel hebben is niet genoeg als de investeerder de onderneming niet controleert en niet zal controleren.

De investering zelf moet substantieel en risicodragend zijn, in een echte, draaiende onderneming die niet marginaal is. Er is geen vast wettelijk minimum; onze E-2-pagina legt de evenredigheidstoets uit, en onze gids over het kopen van een Amerikaanse franchise voor het E-2 past die toe op franchise-investeringen.

Moet mijn echtgenoot of echtgenote ook een verdragsnationaliteit hebben?

Nee. Volgens 9 FAM 402.9-9 hebben de echtgenoot of echtgenote en ongehuwde kinderen jonger dan 21 van een E-2-investeerder recht op een afgeleide status, en hun nationaliteit is mogelijk niet van belang. Gezinsleden met een verdragsnationaliteit krijgen visa volgens de reciprociteitstabel van hun eigen nationaliteit, of voor de duur van het visum of verblijf van de hoofdaanvrager als die korter is; gezinsleden met een nationaliteit van een niet-verdragsland komen ook in aanmerking en volgen de tabel van de hoofdaanvrager. Een echtgenoot of echtgenote met E-2-status mag op grond van die status werken en mag nog steeds een werkvergunning aanvragen.

Wat moeten Duitse, Oostenrijkse en Zwitserse onderdanen nu doen?

Duitse, Oostenrijkse en Zwitserse onderdanen komen allemaal in aanmerking, dus de lijst is niet het obstakel; de zakelijke onderbouwing is dat wel. De vragen die over een aanvraag beslissen, zijn of de investering substantieel en risicodragend is, of de onderneming echt en niet marginaal is, en of u haar zult ontwikkelen en leiden. Onze uitgebreide gids over het E-2-visum voor Duitsers, Oostenrijkers en Zwitsers behandelt die punten, en ons artikel over de opties voor een green card vanuit het E-2 legt uit wat het E-2 niet kan: het is een tijdelijk, verlengbaar visum, geen green card.

Mirabello Consultancy adviseert en coördineert; een onafhankelijke, erkende Amerikaanse immigratieadvocaat bereidt de aanvraag voor en dient haar in, en de goedkeuring is discretionair, waarbij de consulaire ambtenaar of USCIS elke zaak behandelt.